De door Willy Sluiter nageschilderde portretten van Maria en Willem Sluiter, waarschijnlijk nog in zijn atelier. Harry ter Kuile uit Enschede, die de originele portretten van hen bezat, stuurde deze foto aan H.H. Sluiter in Amsterdam, die de kopieën besteld had.

Kunstschilder Willy Sluiter (1873-1949, een nazaat) maakte kopieën van Pieter van Anraedts portretten van dichter Willem Sluiter en zijn zus Maria. Over de ontstaansgeschiedenis was niks bekend. De Sluitercollectie, die de Stichting Willem Sluiter recent ontving van Hetta Versteeg-Schönfeld, onthult er alsnog iets over. Zo komt na jaren aan het licht, dat hij zijn twee kunstwerken voltooide in april 1931.

Prent Jacob Gole van de Amsterdamse dominee Gerardus Havicius, uitgegeven door Pieter van Opoeteren (zie https://id.rijksmuseum.nl/200795688) en het aan hem gerichte verzoek van Willem Sluiter uit het Rampjaar 1672.

Opnieuw is een zeldzaam handschrift van dichter Willem Sluiter toevertrouwd aan de naar hem genoemde stichting. Nazaat Hetta Versteeg-Schönfeld uit Dordrecht schonk het met resterende stukken uit haar Sluitercollectie, die kort daarvoor al voor het grootste deel werd overgedragen. Zie Topstuk handschriften van Willem Sluiter naar stichting.

Rembrandt van Rijn schilderde Jeremia treurend over de verwoesting van Jeruzalem in 1630, toen Willem Sluiter nog een kind was.. Van de dichter verscheen later een berijmde versie van Jeremia’s Klaag-Liederen.

Een vervolgartikel over het Rampjaar 1672 zorgde op dit informatiepunt drie jaar geleden voor Nieuw licht op vlucht Willem Sluiter in rampjaar (te lezen door hiervoor te klikken). De verandering in Sluiters overwegend tijdloze poëzie kwam er ook in aan de orde, inclusief de roep om Engle-benden aan het slot van zijn Jeremia’s Klaag-liederen. Arend J. Heideman publiceerde in eerste instantie een verhaal in Old Ni-js[1], op verzoek van de Historische Kring Eibergen. Met één klik leest u het nu ook hier: Quaade nabuer brengt Sluiter in beklaaglijke ballingschap tot goets.

Op de tekening uit 1729 van Cornelis Pronk is het uurwerk uit 1681 te zien op de toren van Sluiters kerk in Eibergen. Hierdoor waren inwoners voor de tijd niet langer aangewezen op de nachtwaker, die elk uur Sluiters lied aan kon heffen. In historische publicaties wordt hij veelal klepperman genoemd, vanwege zijn ratel, zoals te zien op een prent in kranten uit 1937.

De titel Eybergsche Nacht-wake was in het Zuid-Hollandse dorp Woubrugge geen belemmering door de klepperman het gedicht van Willem Sluiter te laten zingen. De naam van de dichter ontbrak en de titel erboven was ook anders: Woubrugse Nacht-wake. Dit Sluiterlied reikte ver, verwierf nationale bekendheid en stond drie eeuwen later nog in literaire bundels, schreef E.H. Wesselink eerder al in Geschiedenis van de oude St. Mattheus van Eibergen.